سیلوکزان‌ها و سیلیکون‌ها بخاطر بزرگی اندازه مولکولشان و ساختار آب‌گریزی که دارند در آب محلول نیستند و بنابراین در حلال‌های هیدروکربنی محلول اند. ساختار منحصر به فرد زایکوسیل آن را محلول در آب می‌کند. با این وجود هنگامی که روی سطح اعمال می شود و با لایه های زیرین پیوند می دهد، ویژگی آب گریزی مولکول بر سطح مسلط شده و باعث ایجاد آب‌گریزی می شود.

از منظر این مطلب دو نوع بتن وجود دارد: 1. بتنی که ترک خورده است و 2. بتنی که احتمال ترک خوردن دارد.

هنگامی‌که بتن در شرایط انبساط و انقباض قرار می گیرد (مانند اسفنج) منبسط و منقبض می شود و اگر فشار حاصل از این تغییرات حجم از ظرفیت کششی بتن بیشتر باشد، ترک به‌وجود می آید که این نوع خاص از ترک به ترک انقباضی معروف است.

سیلان‌ها ترکیباتی مونومری هستند و معمولا اندازه مولکول آن‌ها بین 3 تا 6 نانومتر است.

سیلوکزان‌ها پلیمرهایی با وزن مولکولی کم می‌باشند که بیشتر ترکیبات آن‌ها پلی دی متیل سیلوکزان است و اندازه مولکول‌های آن معمولا بین 50 تا 100 نانومتر می‌باشد.

سیلیکون‌ها وزن مولکولی زیادی دارند، که بیشتر ترکیبات آن‌ها از پلی دی متیل سیلوکزان بوده و معمولا اندازه این مولکول‌هایشان به 100 تا 2000 نانومتر و یا بیشتر می‌رسد.

حلال زایکوسیل آب است و باید آن را به نسبت 1 به 20 در آب حل کنید و در نهایت روی سطح مورد نظر اجرا کنید. اما باید توجه داشته باشید که آبی که برای محلول‌سازی زایکوسیل استفاده می‌کنید باید قابل شرب باشد. تاکید بر قابل شرب بودن آب به این دلیل است که باید زایکوسیل با آب دارای سختی پایین محلول شود و آبی که قابل شرب باشد معمولا دارای سختی متعادل است.

پلیمرها متشكل از هزاران مونومر متصل به هم هستند كه زنجیره مولكولی بلندی ایجاد می‌کنند. این پلیمرها خوشه‌هایی را در محلول و امولسیون تشكیل داده و هنگامی كه غشایی در سطح لایه‌های زیرین تشكیل می‌دهند، خوشه‌های مولكولی پلیمری به ناچار به سطح متصل می‌شوند. سپس به علت گرما و رطوبتی كه پلیمر در معرض آن است دچار تنش برشی نیز می‌شوند و در نتیجه نیروهای پیوستگی مولكولی ضعیف‌تر می‌گردند.

علاوه بر این، پلیمرها به دلیل ساختار ویسكوالاستیك (دائماً در جهتی حركت می كنند كه به ساختار پایدار ترمودینامیكی برسند) پیوندهای مولكولی ضعیف داشته و اشعه فرابنفش كه منبعی پر انرژی محسوب می‌شود به شبكه پلیمری حمله کرده و رادیكال‌های آزاد ایجاد می‌نماید. رادیكال‌های آزاد همان مراكز واكنش‌پذیر مولكول‌ها می باشند که به راحتی با اكسیژن واكنش داده (اكسید می‌شوند) و باعث تجزیه مولکول می‌شود.